Bewoner-1

Het Jongerenklooster is een plek zonder ruis en gedoe …


In de zomer van 2017 heb ik mij voor het eerst in het kloosterleven ondergedompeld. De onderdompeling was één week lang in het klooster van Taizé. Dit is een oecumenisch klooster, waar honderd broeders wonen en waar elk jaar vele jongeren op bezoek komen om de rust te vinden die het klooster te bieden heeft.  Het klooster van Taizé is in het hoogseizoen één grote bijenzwerm, waar iedereen snel loopt en bezig is met zijn taak of het vinden van zijn groepje of spelletjes aan het spelen is in de hitte van de zomerzon. En, als de klokken van Taizé luiden gaat deze bijenzwerm van drieduizend mensen naar binnen.

Daarbinnen volgde het ritueel van met z’n allen op de grond zitten en tien minuten stil zijn, drieduizend mensen tegelijk stil. Dat geeft een hele bijzondere band, zoals je dat met een goede vriend ook kan hebben, dat je weet: “ik hoef niet met hem te praten en het zit goed”. Zelf was ik bang voor de stilte en zag ik er ook tegen op, maar het werd na de eerste dag iets waar ik naar verlangde, de stilte en het alleen hoeven ‘zijn’.

Afgelopen jaar heb ik veel nagedacht over wat ik ga doen na het behalen van mijn bachelor. De plannen waren: reizen naar Afrika, reizen door Europa, fulltime werken, mijn bachelor geschiedenis afmaken en andere plannen die ik nu vergeet te noemen. Telkens dan zei ik tegen mijn vrienden: “dit ga ik doen, punt” en twee weken later had ik alweer bedacht waarom dat wel of niet zo’n goed idee was.

Tot afgelopen juli, toen iedereen uit het bruisende Groningen weg was en ik aan het werk was, 32 uur per week. Ik genoot van het ritme, ik genoot soms van de rust en mijn gedachten gingen terug naar Taizé, ik wilde Taizé weer ervaren, ik wilde daar weer zijn.  Toen kwam het Jongerenklooster in beeld, een plek waar ik mag zijn, niet hoef na te denken over “waar eet ik vandaag, welk merk cola koop ik” en niet word afgeleid door alle mensen die proberen te studeren in de UB, en vooral een plek waar ik mezelf niet uit bed moet slepen om naar de UB te gaan. Ik kan hier rustig werken, ik heb een ritme en een moment van stilte zonder ruis en zonder gedoe en waar ik alleen hoef te luisteren naar de klokken van Sion.

,,Wat een rust en stilte heb ik hier, op deze bijzondere plek, ervaren.''

♥ Irene, deelnemer aan een Jongerenweekend

MAAK KENNIS
MET DE BEWONERS