Het Levensgebed, een oefening voor elke dag

Thnx! Sorry. Alstublieft.
In de spiegel kijken voor meer kleur

De dagen in de corona-era glijden allemaal even grijs voorbij. Je zou er zélf grijs van worden, saai of zelfs somber. Al vijf eeuwen lang bidden mensen een bijzonder gebed, dat helpt om te ontdekken dat zelfs de meest grijze dag kleur heeft, waardoor je ontdekt dat er hoogtepunten zijn, zelfs op een dag dat je niets beleeft.

Je spreekt het uit – het is een gebed – tegen God. Als je niet gelovig bent, bedenk dan dat God een woord is dat wij gebruiken voor een kracht die we voelen in onszelf en buiten onszelf. Wij kennen niet al zijn (haar?) namen en we weten niet in welke gedaante hij zich aan jou wil voordoen.

Volgens de heilige ridder Ignatius van Loyola (1491-1554) moet je deze oefening minstens één keer per dag doen. Ieder uur mag ook. En sindsdien ontdekken dus al vijfhonderd jaar steeds weer nieuwe mensen hoe waardevol het is. Het gaat zo:

Thnx!
Denk terug aan de voorbije dag, en herinner je datgene waar je dankbaar voor bent – ook al is het nog zo pietluttig of onbenullig. Wat was er vandaag dat even een glimlach op je gezicht bracht? Wat gaf je even rust, wat troostte je, wat vulde je hart? Sta daar lang bij stil, en bedenk je wat het is, dat deze ervaring, deze muziek, geur, deze mens, deze gewoonte, je zo’n vervuld gevoel gaf? En zou het kunnen dat deze dingen zorgen voor je menswording? En zou je dus groeien als mens als je deze ervaringen elke dag even op een klein voetstukje zet?
Opdracht: Geef je dankbaarheid terug. Aan de gever. Of je die nu God noemt, of Moeder Aarde, of Iets, of Niets… Geef je dankbaarheid terug. Geef er woorden aan. En geniet van de ontspannenheid dat je niet zélf de momenten van dankbaarheid hoeft te creëren of bevechten. Die krijg je gewoon in de schoot geworpen. Thnx!

Dit eerste punt is zo belangrijk in het levensgebed, dat als je weinig tijd hebt, je punt 2 en 3 gerust laat zitten.

Sorry

Vind nu – getroost – de moed om in de diepte te kijken van wat er niet goed was, de voorbije dag. Datgene wat op de bodem van je bestaan verdriet heeft doen aanslibben, een gevoel van onvervuldheid, leegte, onrust. Ook in wat jezelf deed: datgene waarin je niet het leven en de vreugde hebt gedeeld, maar eerder iets van verval, verrotting of zelfs ‘dood’.
Stel jezelf de vraag waaróm je niet bent ingegaan op de uitnodiging van God om het goede te doen, het leven te zoeken. Je durft het onder ogen te komen, want je hebt net uitgebreid stilgestaan bij dat ook vandaag de dankbaarheid je als een genade overvallen heeft. Bied je excuus aan voor de momenten dat het je niet lukte zo te leven als je wilt. En merk wat er gebeurt als je dat doet: je vraagt vergeving, en je wint verlangen. Om jezelf bij te sturen. Verlangen naar méér leven, dichter bij God.

Alstublieft

Pas ná de dankbaarheid en ná de verzoening, mag je plaats inruimen voor het formuleren van voornemens. Blijf bedenken dat je een erkennende en ontvangende positie inneemt. Wat wil je teruggeven aan de wereld, aan jezelf, aan de medemens, aan God? Wat zijn je werkpunten?
Vergeet niet om steun te vragen aan God voor het werken aan die voornemens. Je kunt niet zonder hulp, en dat hoeft ook niet.

Wil je in deze moeilijke tijd voor jou persoonlijk of voor iemand anders laten bidden, of wil je met ons delen wat het bidden van het Levensgebed met je doet? Stuur dan een mail naar gebed@jongerenklooster.nl.