Gastenhuis!

Logeren in het Jongerenklooster? Met de kloosterlingen meeleven op het ritme van vier getijdenvieringen per dag? En ondertussen een slinger geven aan je scriptie, een tentamen voorbereiden, thuiswerken voor je baas of gewoon even niks? Lekker wandelen in de uiterwaarden en het coulissenlandschap van de IJsselvallei, langs wandelroutes die op amper honderd meter van ons moderne stadsklooster beginnen? Het Jongerenklooster heeft een bescheiden gastenhuis. Drie ruime kamers, waarvan er een tweepersoons te maken is, toiletten en een douche, een bescheiden huiskamer en een sobere keuken. Dat is alles, maar meer heb je niet nodig. 

Gastenkamers met klooster- en thuisgevoel
Een gastenkamer met klooster- en thuisgevoel.

Gastvrijheid is een spirituele waarde in een kloostergemeenschap. Dat betekent dat zelfs de bijdrage die we vragen, je laat voelen dat je welkom bent. Let op: we zijn een klooster van en voor jonge mensen. Iedereen is welkom, maar onze doelgroep gaat voor. Ook in de prijs. Voor een verblijf in het gastenhuis vragen we als je 30+ bent een bijdrage van € 37,50 voor de eerste nacht, en € 25,- voor elke volgende nacht. Ben je dertig jaar of jonger, dan vragen we je € 22,50 over te maken voor de eerste nacht, en € 15,- voor elke volgende.

Deze bedragen zijn zo gekozen, dat ook voor jou het kloostermotto Ora & Labora (bid en werk) binnen handbereik komt. Je kunt bij ons bijvoorbeeld een week lang genieten van het ritme van de getijdengebeden, het schrijven in je rapiarium (dat leggen we nog wel uit :), de lectio divina, de tafelgesprekken en nog veel meer, terwijl je ook verrassend productieve werk- of studeerdagen maakt.

Wij zorgen voor een ruime kamer met een opgemaakt bed en een set handdoeken, én voor twee broodmaaltijden per dag. Je warme maaltijd kook je zelf. In het Jongerenklooster zijn we alleen tegen sléchte Wifi. Je kunt bij ons dus prima werken op een stabiel en snel netwerk. Dat houdt uiteraard een risico in. Maar hoe je omgaat met je telefoon is aan jou.

Boeken? Laat ons hier weten welke data je bij ons zou willen verblijven.

Oefening 9

Dingen waar het verlangen naar uitgaat

Na het stilstaan bij hoe je wilt leven en het schrijven van je eigen leefregel vorige week eindigen we deze serie kloosterlessen met inspiratie waar je de komende periode nog een tijdje op voort kunt teren. Het gaat om onze ‘huistekst’ van het Jongerenklooster: de Desiderata. Dat kan worden vertaald met ‘dingen waar het verlangen naar uitgaat’. Het is een soort manifest en staat vol met wijsheden waar je je leven naar in kunt richten.

Desiderata

Kies kalm je weg temidden van het rumoer en de haast en herinner je hoeveel vrede er in de stilte kan zijn. Sta, zoveel mogelijk met behoud van je eigen karakter, met iedereen op goede voet. Spreek rustig en duidelijk de waarheid en luister naar anderen;
ook naar hen die onwetend zijn, ook zij hebben hun verhaal.

Mijd luidruchtige en agressieve mensen; zij zijn een kwelling voor de geest.
Indien je je met anderen vergelijkt, kun je ijdel worden, of verbitterd, want er zullen mensen zijn die minder of groter zijn dan jij. Geniet zowel van wat er bereikt is als van je plannen.

Houd belangstelling voor je eigen werk, hoe eenvoudig ook, want onder de wisselvalligheden van de tijd, is dat een werkelijk bezit. Wees voorzichtig in zaken want de wereld is vol arglist. Maar laat je niet blind maken voor de deugd die er is; veel mensen streven naar hoge idealen en het leven is vol heldenmoed.

Wees jezelf. Veins vooral geen genegenheid, maar wees ook niet cynisch over de liefde, want bij alle dorheid en ontgoocheling is zij eeuwig als het gras. Aanvaard blijmoedig de wijsheid der jaren en doe met gratie afstand van de dingen van de jeugd. Kweek de geestkracht aan die bij plotselinge tegenslag kan beschermen, maar maak jezelf niet bang met spookbeelden. Veel angsten komen voort uit vermoeidheid en eenzaamheid.
Houd je aan een gezonde discipline.

Je bent een kind van de schepping, je hebt het recht er te zijn. En of je het begrijpt of niet, de schepping ontvouwt zich ongetwijfeld naar haar wet.

Leef daarom in vrede met God, wat voor beeld je ook van Hem hebt. En wat ook je werk en streven moge zijn, bewaar in de luidruchtige maalstroom van het leven de vrede met je ziel.

Ondanks haar veinzerij, gezwoeg en teleurstellingen is de wereld toch mooi.
Wees zorgzaam. Streef ernaar gelukkig te zijn.

-Max Ehrmann, 1927-

Net als de eerdere keren kun je de onderstaande verkorte lectio divina stappen zelf doorlopen of met iemand samen doen:
Neem een moment om stil te worden
Lees de tekst langzaam en aandachtig.
Waar raakt deze tekst jou? Welke zin spreekt jou op dit moment aan, trekt jouw aandacht?
Welk verlangen heb je? Hoe zou je deze wijsheid mee willen nemen in je leven, dit nieuwe jaar in? Waar zou jij in willen groeien?

Een alternatieve opdracht kan zijn om de komende tijd iedere week één zin of een alinea te lezen en daar een week mee te gaan leven en te ontdekken welke wijsheid er voor jou in zit.

Als je iets wilt delen over jouw ervaring kan dat via de reacties hieronder of welkom@jongerenklooster.nl. Wil je voor jou persoonlijk of voor iemand anders laten bidden? Stuur dan een mail naar gebed@jongerenklooster.nl.

Oefening 8

De eerste dagen van 2021. We verwachten veel van komend jaar of misschien weinig maar niemand weet hoe het zal lopen. Het kerstkind is geboren en alle betrokkenen uit het kerstverhaal verwachten veel maar de eerste tijd gebeurt er nog niet veel in Jezus leven van wat wij weten. Toch is het plan al af, God heeft het allemaal al bedacht. Hij wist al hoe het leven van Jezus zou lopen, welke mensen Hij zou ontmoeten en bovenal wat Jezus zijn einddoel was.

Nieuwjaarsdag is zo’n moment van vooruit kijken. Vaak wordt dit gekoppeld aan goede voornemens en doelen die je dit jaar wil bereiken. Bijvoorbeeld dit jaar ga ik mijn rijbewijs halen of afstuderen of ergens anders wonen. Dit zijn concrete (mogelijk SMART-)doelen. Je kan jezelf ook doelen stellen over je manier van leven. Zo kun je proberen minder plastic te gebruiken, meer om te zien naar bepaalde vrienden of familieleden of proberen geduldiger te zijn dit jaar. Monniken en nonnen hebben een voor de buitenwereld radicale manier van leven. Deze levenswijze is verschillend van de wereld, het is hoe zij willen leven, God willen zoeken en in verbondenheid met mensen om hen heen willen zijn.
Monniken en nonnen noemen dit hun eigen Leefregel. Vaak is zo’n leefregel per kloosterlijke stroming vastgesteld (voor nieuwsgierigen: zie onderaan twee links naar twee relatief korte en toegankelijke leefregels).

In het Jongerenklooster hebben we een keer de opdracht gekregen onze eigen leefregel te schrijven. Om zo na te denken over hoe jij in het leven staat, wat jij belangrijk vind, hoé jij wil leven. Aangezien wij toen, en jij nu naar alle waarschijnlijkheid niet verbonden bent aan een kloosterlijke stroming mag je zelf bepalen hoe je leeft.
Waarschijnlijk heb je van huis uit waarden en normen meegekregen en ben je door het leven en je eigen ervaringen gevormd tot wie je nu bent.

Daarom de opdracht voor deze week:
Schrijf je eigen leefregel.
Bedenk voor jezelf: Waar wil ik mij aan toewijden in mijn leven? Waar wil ik mijn focus op leggen? In leven, in geloof.
Ik heb dit zelf aangepakt door eerst een aantal punten op te schrijven voor mijzelf wat ik belangrijk vind in mijn leven. Hoe God een rol heeft in alles. En hoe ik als persoon in het leven sta. Daarna heb ik dit uitgeschreven in een langere tekst.
De vorm van zo’n regel maakt niet uit. Vind je puntsgewijs prettig, moet het concreet, doelmatig of mag het ook (wollig) idealistisch? Zoek je eigen weg want het is immers je eigen document.

Ook al weten wij het (eind)doel van ons leven niet, God weet wel alles. En nog belangrijker: Hij is overal bij.
Een gezegend nieuw jaar gewenst.

Wil je iets delen over je proces of resultaat? Zet het in de reacties of stuur een mail naar welkom@jongerenklooster.nl. Wil je voor jou persoonlijk of voor iemand anders laten bidden? Stuur dan een mail naar gebed@jongerenklooster.nl.

* Extraatje: Regel van Augustinus > https://www.osabel.be/NL/regel_l.php?id=2
Regel van de Kamelitessen > De karmelregel – Karmelbeweging

Oefening 7

Oefeningen in Coronatijd 7

Een kind is ons geboren

Vandaag vieren we Kerst. Van oudsher zijn daar via verhalen en kunst allerlei beelden bij ontstaan. Jezus die geboren wordt in een stal – maar misschien was het wel een grot? Die os en die ezel, ze worden in het Nieuwe Testament niet genoemd – waar komen die ineens vandaan? En dan de drie wijzen uit het Oosten die op bezoek komen, daarvan wordt in de Bijbel genoemd dat het magiërs waren – maar het aantal is onbekend. Mogelijk kwamen ze ook pas maanden na de geboorte op bezoek.

Dus gaan we maar eens terug naar de ‘kale’ versie van het kerstverhaal. Een aantal elementen staan vast: Jozef en Maria, baby Jezus, een voederbak, herders en engelen. Je kunt er zelf over lezen in Lucas 2:1-20.

Een modern schilderij waarop de geboorte van Jezus op een wat andere manier dan gebruikelijk wordt afgebeeld, in alle eenvoud, is Emil Nolde’s Heilige Nacht (1912).

In plaats van lectio divina is het vandaag visio divina: kijken in plaats van lezen. Net als de vorige keer kun je de onderstaande stappen zelf doorlopen of met iemand samen doen en voor iedere stap ongeveer vijf minuten nemen.

Stil worden
Kies een rustige plek om te gaan zitten en neem de tijd om stil te worden. Misschien wil je een kaars aansteken. Richt je op je ademhaling en ga met je aandacht naar je lichaam, word je bewust van hoe je op je stoel zit.

Stap 1: Visio (kijken)
Bekijk het schilderij Heilige Nacht aandachtig. Wat zie je?
Bekijk het eerst als geheel en richt je daarna op de details.
Welke kleuren zijn er? Hoe is de lichtval? Wie of wat wordt er centraal gesteld in het schilderij? Hoe zijn de gezichtsuitdrukkingen, welke emoties zijn er te herkennen? Wat is de sfeer van het schilderij?

Stap 2: Meditatio (overdenken)
Bekijk het schilderij Heilige Nacht opnieuw. Wat raakt je als je zo naar dit schilderij kijkt? Welk beeld of deel van het schilderij trekt jouw aandacht? Blijf daarbij en bekijk wat er naar boven komt aan associaties, herinneringen, gedachten of gevoelens.

Stap 3: Oratio (bidden)
Bekijk het schilderij Heilige Nacht opnieuw. Hoe wil jij reageren op dit schilderij en op dat wat jou erin raakt, wat is jouw antwoord? Sta stil bij wat er in je opkomt.
Geef hier woorden aan in de vorm van een gedicht of tekst.

Stap 4: Contemplatio (beschouwen)
Er is alleen nog het zijn, in aanwezigheid van God. Kom tot rust in Zijn stille tegenwoordigheid. Er is ruimte voor verwondering, liefde, rust.

Afronding
Kies een manier die bij jou past om af te ronden, bv. door je ogen te openen en weer terug te keren naar de kamer waarin je zit, een kort gebed uit te spreken of de kaars uit te blazen.

Als je iets wilt delen over jouw ervaring of als je het leuk vindt om jouw gedicht of tekst te delen, kan dat via de reacties hieronder of welkom@jongerenklooster.nl. Wil je voor jou persoonlijk of voor iemand anders laten bidden? Stuur dan een mail naar gebed@jongerenklooster.nl.

Namens het Jongerenklooster wensen we iedereen een vreugdevol Kerstfeest toe!

Oefening 6

Oefeningen in Coronatijd 6

De tijd heeft soms ook wat tijd nodig.

We hopen allemaal dat de coronatijd snel voorbij is. Eigenlijk kan het ons niet snel genoeg gaan, maar het duurt nog wel even. De tijd heeft tijd nodig.
De mensen zeggen: ‘Het is een gekke tijd, het is een zware tijd.’
Augustinus zegt: ‘De tijden zijn wat we er zelf van maken. Wij zijn de tijden.’

Wat maak jij ervan? Je hebt niet alles in de hand. God wel. God is het eindpunt. Hoop en licht aan het einde van de tunnel. Als je je toch bedenkt dat God hier is, bij jou is.. God die veel groter is dan een pandemie. God die hoopt dat jij op hem hoopt. De Rots die zo stevig staat, in alle tijden (oorlogstijd, pandemietijd, rustige z’n-gangetje-tijden) dat Hij een ankerpunt is voor vele generaties. Want Hij is het einde.

Hoe vul jij je tijd in? Is er ruimte voor je ankerpunt in het leven? Is er ruimte voor God?
Hoe zie je God eigenlijk? Had je vroeger/eerder meer tijd en ruimte voor God dan nu in je leven? Keek je vroeger anders naar God dan nu? Wat maak je ervan??

Maak er anders iets van!
Maak tijd voor God om over hem na te denken en je tijd een tijdje in te vullen met Hem.
De opdracht van deze week:
Aangezien we toch veel thuis zitten kunnen we mooi aan de slag. Bezig met je handen.
Pak er wat tijdschriften bij, kleurstiften, glitter als je wil en een papier naar eigen keuze.
Maak 2 collages over God.
1. Hoe zag jij God vroeger? Welk beeld had jij van God als kind? Of als puber?
2. Welk beeld heb je nu van God?

Je kunt ook het antwoord van een van de andere vragen verbeelden zoals hoeveel ruimte er voor God is in je leven.

Wellicht is het leuk om dit samen met iemand, op 1,5 meter uiteraard, te doen. Dat motiveert de actie. Het is ook tof om er over door te praten met elkaar. Of alleen te delen in elkaars aanwezigheid, dat kan natuurlijk ook.

Vind je het moeilijk God in beelden te vangen? Of vind je het moeilijk om God je ankerpunt te noemen? Probeer dan woorden, een gedicht of een lied wat gaat over jouw houvast in het leven.

Wil je iets delen over jouw ervaring? Reageer hieronder of via welkom@jongerenklooster.nl. Wil je voor jou persoonlijk of voor iemand anders laten bidden? Stuur dan een mail naar gebed@jongerenklooster.nl.

Oefening 5

Oefeningen in Coronatijd (5) 

Bronnen van waarde (2)

Het is de periode van Advent, waarin we toeleven naar Kerst, vanuit de donkerste dagen in het jaar uitzien naar het licht en de geboorte van het kerstkind. Een periode van verstillen, wachten, verwachten, hopen en uitzien. Ook in de natuur is alles tot stilstand gekomen in afwachting van het voorjaar waarin alles weer tot bloei zal komen. Dat overschakelen naar een langzamer ritme, het wachten en aangaan van de leegte valt ons als moderne en jachtige mensen soms niet mee. Kunnen we het uithouden met ons ongeduld en onze onrust, terwijl er zo weinig lijkt te gebeuren en kunnen we vertrouwen op wat er zal komen?

Vanuit de Benedictijnse spiritualiteit is lectio divina een manier om in contact te blijven met bronnen van waarde die je nieuwe inspiratie kunnen geven. Vandaag zullen we dit zelf gaan ervaren aan de hand van een tekst:

“Leer ons bescheiden te zijn

en niet alles te wensen,

niet altijd meester te willen zijn,

niet over alles te willen beschikken,

nu, meteen.

Leer ons dat alles zijn uur heeft

en dat groei niet verhaast kan worden.

Leer ons geloven

in de genade van ieder seizoen:

bloesemtijd, groeitijd, oogsttijd.

Leer ons vooral te geloven

in de genade van de wintertijd,

waarin niets schijnt te gebeuren

en alles al begint.”

– een gebed van Frans Cromphout sj – 

De onderstaande stappen kun je zelf doorlopen of als je het fijn vindt, met iemand samen doen. Hoewel het stappen zijn, lopen ze in de praktijk vaak door elkaar, dus volg daarin je eigen weg. Voor iedere stap kun je ongeveer vijf minuten nemen.

Lectio divina is ook een kwestie van oefenen, dus als het de eerste keren wat onwennig voelt of je er weinig uithaalt: dat is heel normaal, houd vol en probeer het gewoon nog eens. Daarbij moet ik denken aan zo’n fijne kloosterwijsheid: we zijn allemaal beginners (en dat blijven we ook). Het is vallen en weer opstaan.

Stil worden

Kies een rustige plek om te gaan zitten en neem de tijd om stil te worden. Misschien wil je een kaars aansteken. Richt je op je ademhaling en ga met je aandacht naar je lichaam, word je bewust van hoe je op je stoel zit.

Stap 1: Lectio (lezen)

Lees de tekst (het gebed van Frans Cromphout) een eerste keer langzaam hardop, doe het aandachtig en zorgvuldig. Wat staat er precies? Je kunt woorden onderstrepen of opschrijven. Probeer de tekst te begrijpen en doordenk het.

Stap 2: Meditatio (overdenken)

Lees de tekst een tweede keer langzaam hardop. Waar raakt deze tekst jou?

Welk woord of zinsdeel trekt jouw aandacht? Blijf daarbij en bekijk wat er naar boven komt aan associaties, herinneringen, gedachten of gevoelens.

Stap 3: Oratio (bidden)

Lees de tekst een derde keer langzaam hardop. Hoe wil jij reageren op deze tekst, wat is jouw antwoord? Bekijk wat er in je opkomt. Vraag, klaag, zucht, juich, dank, antwoord, smeek of spreek je verlangen uit. Spreek met God, de Ander, het mysterie, de Bron, het Leven of welk woord voor jou maar passend is.

Stap 4: Contemplatio (beschouwen)

Na al het zeggen, horen en denken is het nu tijd om stil te worden. Er is alleen nog het zijn, in aanwezigheid van God, tot rust komen in Zijn stille tegenwoordigheid. Voorbij de woorden stil worden en genieten. Er is ruimte voor verwondering, liefde, rust.

Afronding

Kies een manier die bij jou past om af te ronden, bv. door je ogen te openen en weer terug te keren naar de kamer waarin je zit, een kort gebed uit te spreken of de kaars uit te blazen.

Als je iets wilt delen over jouw ervaring, kan dat via de reacties hieronder of  welkom@jongerenklooster.nl. Wil je voor jou persoonlijk of voor iemand anders laten bidden? Stuur dan een mail naar gebed@jongerenklooster.nl.

Oefening 4

Leef bewust – wandel langzaam. 

Ga eens komende week naar buiten, en beleef buiten. 

Vaak gaat de wereld snel langs ons heen, zien we de helft niet van onze omgeving en zijn we drukdrukdruk. Neem daarom een moment om l a n g z a a m   t e   l e v e n. 

Probeer om langzamer te wandelen dan je gewend bent. Voel dat jij niet de aarde hoeft te dragen met al ‘jouw’ verantwoordelijkheden en taken maar voel dat de aarde jou draagt. De aarde, de omgeving om je heen die er al veel langer is dan jij, veel meer heeft meegemaakt dan jij. De aarde die ooit gemaakt is en waar jij deel van uit mag maken, voor een tijdje. 

Loop langzaam. Zie je omgeving. Zie de vorm van de bladeren aan de boom. Zie de grootsheid van één tak. Hoor bewust de vogels. Sta stil. Ervaar. 

En vooral: geniet van wat je ziet, zo verschillend, zo mooi. 

Besef hoe je onderdeel bent van een verhaal en een groter geheel. Haal diep adem, je mag genieten (samen met God). 

Doe je dit alleen zorg dat je niet afgeleid raakt door je telefoon of dagelijkse bezigheden. 

Doe je dit samen probeer dan eens een tijdje stil naast elkaar te lopen en deel eventueel je ervaring met elkaar na een afgesproken tijd. 

Wat leert het je om de wereld om je heen een moment in dit perspectief te stellen? Wat zie je nu of wat ervaar je nu wat je normaal gesproken nooit ervaart?

Als je wil mag je je ervaringen (met foto) delen via de reacties hieronder of via welkom@jongerenklooster.nl!

Oefening 3

Oefeningen in Coronatijd (3)
of:
Bronnen van waarde (1)

De komende tijd zullen we op ontdekkingstocht gaan over hoe we in contact kunnen blijven met bronnen van waarde, lectio divina genaamd in kloostertermen. Vandaag deel 1.

Bron van Zijn, die ik ontmoet in mijn ontroering over wat is,
ik geef je een naam opdat ik je een plaats kan geven in mijn leven.
Bundel jouw licht in mij – maak het nuttig.
Vestig jouw rijk van eenheid nu,
dan valt jouw en ons verlangen samen in ons handelen.
Geef ons wat we elke dag nodig hebben aan brood en aan inzicht.
Maak de koorden van fouten los die ons ketenen aan het verleden,
opdat wij ook anderen hun misstappen kunnen vergeven.
Laat oppervlakkige dingen ons niet misleiden.
Uit jou wordt de alwerkzame wil geboren,
de levende kracht om te handelen,
en het lied dat alles verfraait en dat zich van eeuw tot eeuw vernieuwt.
-”Aramees Onze Vader”-

Bron van Zijn, zo noemt de schrijver van dit gebed God. Voor hem is God dus een levensbron. Wie of wat is jouw bron? Door wie of wat laat jij je voeden? Waar vind jij inspiratie? Neem een moment de tijd om hierbij stil te staan.

Bijvoorbeeld:
Tijd doorbrengen in de natuur
Een lichaamsgerichte activiteit zoals een bepaalde sport
Kunst / een creatieve uitingsvorm
Stilte, meditatie of gebed
Inspirerende boeken, teksten, poëzie, podcasts
Muziek
Spiritualiteit of een levensovertuiging
Sociale contacten zoals je partner, een familielid of een vriend(in), kunnen delen over hoe het gaat en wat je bezig houdt

Juist in deze onrustige tijden is het belangrijk om in verbinding te blijven met (levens)bron(nen). Wat wil jij de komende week concreet doen om je te verbinden met jouw bron(nen)?

Een inspirerende week gewenst!

 

PS. De naam “Aramees Onze Vader” wekt de indruk dat dit een heel oud gebed is, en zelfs teruggaat op woorden van Jezus zelf. Dat is niet het geval. Maar ook als modern gebed heeft het uiteraard zijn waarde.

De Rietbootjes-meditatie

Labora 2

In deze tijd kan het lastig zijn dat je wereld klein en somber lijkt. Het is koud en het donkert steeds sneller. Aan de hand van het Zonnelied van de heilige Franciscus helpt deze opdracht je om wat je niet kunt veranderen te aanvaarden. Of zelfs te omarmen. Buiten.

Zonnelied

Allerhoogste, almachtige, goede Heer, van U zijn de lof, de roem, de eer en alle zegen.
U alleen, Allerhoogste, komen zij toe en geen mens is waardig U aan te spreken.
Wees geprezen, mijn Heer, door al uw schepselen, vooral door mijnheer broeder zon, die de dag is en door wie U ons verlicht. En hij is mooi en straalt met grote pracht. Van U, allerhoogste, draagt hij het teken.
Wees geprezen, mijn Heer, door zuster maan en de sterren. Aan de hemel hebt U ze gevormd, helder en kostbaar en mooi.
Wees geprezen, mijn Heer, door broeder wind en door de lucht, bewolkt of helder, en ieder jaargetijde, door wie U uw schepselen leven geeft.
Wees geprezen, mijn Heer, door zuster water, die heel nuttig is en nederig, kostbaar en kuis.
Wees geprezen, mijn Heer, door broeder vuur door wie U voor ons de nacht verlicht; en hij is mooi en vrolijk, stoer en sterk.
Wees geprezen, mijn Heer, door onze zuster moeder aarde die ons voedt en leidt, en allerlei vruchten voortbrengt, bonte bloemen en planten.
Wees geprezen, mijn Heer, door wie omwille van uw liefde vergiffenis schenken en ziekte en verdrukking dragen. Gelukkig wie dat dragen in vrede, want door U, Allerhoogste, worden zij gekroond.
Wees geprezen, mijn Heer, door onze zuster de lichamelijke dood, die geen levend mens kan ontvluchten. Wee hen die in doodzonde sterven, gelukkig wie zij in Uw allerheiligste wil vindt, want de tweede dood zal hen geen kwaad doen.
Prijs en zegen mijn Heer, en dank en dien Hem in grote nederigheid.

Franciscus van Assisi (1182-1226)

Franciscus noemt de zon en het vuur zijn broeder, en ook de wind. Hij niet noemt echter niet alleen het water zijn zuster, maar spreekt ook ‘zuster lichamelijke dood’ aan. Het zijn allemaal letters in het boek van de natuur, waardoor we zicht krijgen op onszelf, elkaar en de Eeuwige. Hij is en wij zijn. Verwondering maar ook verwonding, schoonheid en afschuw, angst, pijn, maar ook troost, voeding en liefde, om beurten of allemaal door elkaar.
Trek je wandelschoenen aan, stop een schaartje of een mesje in je zak, en zoek een rietzoom of rietveld op. Zoek een ongestoord plekje. Ga rechtop staan. Focus op de wind in je haar, het geruis in je oren, de geuren in je neus, de regen of de zon op je lijf. Wat komt er in je op? Wat spookt er door je hoofd? Neem de tijd. Geef het aandacht. Neem jezelf serieus. En ga erover in gesprek met God*.
Kijk naar het riet, een grassoort die een meester is in zich aanpassen aan soms extreme omstandigheden, een meester in overleven. Sterk en mooi. Zelfs in november. Hoe doet het riet dat? En zit daar inspiratie in voor jouzelf?
Maak een rietbootje (zie de handleiding hieronder, weet je meteen waarom je dat schaartje mee moest nemen). Als je niet zo’n handigerd bent: een mooi blaadje ís misschien al een bootje. Belast hem, als je het bootje af hebt of het blaadje gevonden, met je kopzorgen en zoek een plekje waar je de wind in de rug hebt. Laat je bootje, met zijn last, gaan.

De tenen stevig vergroeid
De voeten in doopwater
Bloed langs de bladrand
Duivelsbeet in het blad

Pluim opgestoken naar de hemel
Samen met de wind kunnen
Ruisen, fluisteren, zwiepen, golven
Een wave voor onze Heer
Geknakt
Riet

*God is het woord dat wij gebruiken voor een kracht die wij voelen in onszelf, en die ons tegelijk ver te boven gaat. Maar het is ook een verlegenheidswoord: wij kennen niet al zijn namen en we weten niet in welke gedaante Hij zich aan jou wil voordoen.

Als je de opdracht gedaan hebt, mag je een kort verslagje/reactie op onze facebook of insta zetten (foto!), maar je mag die ook aan ons mailen: welkom@jongerenklooster.nl. Uiteraard kun je het resultaat van de opdracht ook lekker voor jezelf houden.

Wil je in deze moeilijke tijd voor jou persoonlijk of voor iemand anders laten bidden? Stuur dan een mail naar gebed@jongerenklooster.nl.

Instructie rietbootje
1. Zoek een bereikbare rietplant en knip haar ongeveer 3 cm onder een blad af
2. Schuif het blad er naar beneden af, de rest kan weg.
3. Pruts nu de punt van het blad van boven door de stengelbuis en trek het er een eindje door
4. Draai het bootje nu met de ‘mast’ omhoog, en plaats de mast in het midden van het rest van het blad; vouw de voor- en achtersteven van het bootje scherp dubbel
5. Maak nu twee scheurtjes in beide uiteinden.
6. Buig het middelste deel naar boven en schuif daaronder de beide andere delen in elkaar
7. Nog even mooi in model duwen en je bootje is klaar om te water te worden geladen

Oefeningen in Coronatijd I

Labora 1
De Twee Eeuwen Opdracht

Dit is de eerste van de ‘Oefeningen in Coronatijd’.

In deze tijd kan het lastig zijn je perspectief open te houden. Het gevoel van ‘vandaag wéér hetzelfde’ kan je overheersen, en behoorlijk somber maken.

De opdracht voor dit weekend is:
Denk aan de afgelopen eeuw (en gebruik gerust google). Terug tot pak hem beet 1920. Wat was er in die eeuw beter dan nu? En wat was er slechter?
Denk aan vandaag. Wat is er slecht vandaag? En wat is er juist best goed?
Denk een eeuw vooruit (motto: iedereen is een profeet). Vooruit tot pak hem beet 2120. Het is de wereld waarin je klein- en achterkinderen zullen leven. Zij zullen in de geschiedenisboekjes lezen over de Coronapandemie van 2020. Hoe wil jij dat zij zich jou herinneren? Welke bijdrage aan hun wereld wil jij nu leveren?

Als je de opdracht gedaan hebt, mag je een kort verslagje/reactie op onze facebook of insta zetten, maar je mag die ook aan ons mailen: welkom@jongerenklooster.nl. Uiteraard kun je het resultaat van de opdracht ook lekker voor jezelf houden.

Wil je in deze moeilijke tijd voor jou persoonlijk of voor iemand anders laten bidden? Stuur dan een mail naar gebed@jongerenklooster.nl.

Het Levensgebed, een oefening voor elke dag

Thnx! Sorry. Alstublieft.
In de spiegel kijken voor meer kleur

De dagen in de corona-era glijden allemaal even grijs voorbij. Je zou er zélf grijs van worden, saai of zelfs somber. Al vijf eeuwen lang bidden mensen een bijzonder gebed, dat helpt om te ontdekken dat zelfs de meest grijze dag kleur heeft, waardoor je ontdekt dat er hoogtepunten zijn, zelfs op een dag dat je niets beleeft.

Je spreekt het uit – het is een gebed – tegen God. Als je niet gelovig bent, bedenk dan dat God een woord is dat wij gebruiken voor een kracht die we voelen in onszelf en buiten onszelf. Wij kennen niet al zijn (haar?) namen en we weten niet in welke gedaante hij zich aan jou wil voordoen.

Volgens de heilige ridder Ignatius van Loyola (1491-1554) moet je deze oefening minstens één keer per dag doen. Ieder uur mag ook. En sindsdien ontdekken dus al vijfhonderd jaar steeds weer nieuwe mensen hoe waardevol het is. Het gaat zo:

Thnx!
Denk terug aan de voorbije dag, en herinner je datgene waar je dankbaar voor bent – ook al is het nog zo pietluttig of onbenullig. Wat was er vandaag dat even een glimlach op je gezicht bracht? Wat gaf je even rust, wat troostte je, wat vulde je hart? Sta daar lang bij stil, en bedenk je wat het is, dat deze ervaring, deze muziek, geur, deze mens, deze gewoonte, je zo’n vervuld gevoel gaf? En zou het kunnen dat deze dingen zorgen voor je menswording? En zou je dus groeien als mens als je deze ervaringen elke dag even op een klein voetstukje zet?
Opdracht: Geef je dankbaarheid terug. Aan de gever. Of je die nu God noemt, of Moeder Aarde, of Iets, of Niets… Geef je dankbaarheid terug. Geef er woorden aan. En geniet van de ontspannenheid dat je niet zélf de momenten van dankbaarheid hoeft te creëren of bevechten. Die krijg je gewoon in de schoot geworpen. Thnx!

Dit eerste punt is zo belangrijk in het levensgebed, dat als je weinig tijd hebt, je punt 2 en 3 gerust laat zitten.

Sorry

Vind nu – getroost – de moed om in de diepte te kijken van wat er niet goed was, de voorbije dag. Datgene wat op de bodem van je bestaan verdriet heeft doen aanslibben, een gevoel van onvervuldheid, leegte, onrust. Ook in wat jezelf deed: datgene waarin je niet het leven en de vreugde hebt gedeeld, maar eerder iets van verval, verrotting of zelfs ‘dood’.
Stel jezelf de vraag waaróm je niet bent ingegaan op de uitnodiging van God om het goede te doen, het leven te zoeken. Je durft het onder ogen te komen, want je hebt net uitgebreid stilgestaan bij dat ook vandaag de dankbaarheid je als een genade overvallen heeft. Bied je excuus aan voor de momenten dat het je niet lukte zo te leven als je wilt. En merk wat er gebeurt als je dat doet: je vraagt vergeving, en je wint verlangen. Om jezelf bij te sturen. Verlangen naar méér leven, dichter bij God.

Alstublieft

Pas ná de dankbaarheid en ná de verzoening, mag je plaats inruimen voor het formuleren van voornemens. Blijf bedenken dat je een erkennende en ontvangende positie inneemt. Wat wil je teruggeven aan de wereld, aan jezelf, aan de medemens, aan God? Wat zijn je werkpunten?
Vergeet niet om steun te vragen aan God voor het werken aan die voornemens. Je kunt niet zonder hulp, en dat hoeft ook niet.

Wil je in deze moeilijke tijd voor jou persoonlijk of voor iemand anders laten bidden, of wil je met ons delen wat het bidden van het Levensgebed met je doet? Stuur dan een mail naar gebed@jongerenklooster.nl.

Kloosterlessen in Coronatijd

Het Jongerenklooster wil helpen de coronawinter een beetje heelharts door te komen.

De tijd van advent en Kerst, normaal een tijd van vreugde en gezelligheid, is dit jaar een tijd om in een soort isolement een pandemie uit te zitten. De coronawinter staat voor de deur. De eentonigheid van de dagen en het gebrek aan uitzicht – het wordt donkerder en donkerder en komt er na de Tweede Golf een Derde? – zal af en toe best killing zijn.

Kloosters kennen de eentonigheid van de dagen, en gebruiken die eentonigheid juist om de diepte te zoeken. Ze hebben oefeningen en manieren van bidden gevonden die kleur geven aan grijze dagen, reliëf aan een bestaan waarin elke dag hetzelfde lijkt.
Van Advent tot Driekoningen – van november tot begin januari – gaan we je elke week op Instagram en Facebook meenemen in een gebedsvorm, het Levensgebed, ontwikkeld door de ridder-heilige Ignatius van Loyola, stichter van de orde van de Jezuïeten. Gewoon op maandag, want dan begint de eentonige grijsheid weer… En op vrijdag, als het weekend begint, kun je meedoen aan een oefening, een opdracht die je helpt om de hemel open te scheuren voor een streepje licht en perspectief.

Als deze reeks oefeningen klaar is, begin januari, wordt het buiten merkbaar lichter.

Wil je in het donkerst van de dagen voor je laten bidden? Ook in deze tijd, waarin het Jongerenklooster nog geen eigen huis heeft, onderhouden we het gezamenlijke gebed. Net als in de eerste golf, bieden we ons gebed aan je aan. Mail waar je voor wilt laten bidden aan gebed@jongerenklooster.nl.

Vrede en alle goeds. Zorg goed voor jezelf en elkaar.
Het Jongerenklooster.

De Kloosterlessen

  • Kloosterlessen in Coronatijd
    Het Jongerenklooster wil helpen de coronawinter een beetje heelharts door te komen. De tijd van advent en Kerst, normaal een… Lees meer »
  • Oefeningen in Coronatijd I
    Labora 1 De Twee Eeuwen Opdracht Dit is de eerste van de ‘Oefeningen in Coronatijd’. In deze tijd kan het… Lees meer »
  • De Rietbootjes-meditatie
    Labora 2 In deze tijd kan het lastig zijn dat je wereld klein en somber lijkt. Het is koud en… Lees meer »
  • Oefening 3
    Oefeningen in Coronatijd (3)of:Bronnen van waarde (1) De komende tijd zullen we op ontdekkingstocht gaan over hoe we in contact… Lees meer »
  • Oefening 4
    Leef bewust – wandel langzaam.  Ga eens komende week naar buiten, en beleef buiten.  Vaak gaat de wereld snel langs… Lees meer »
  • Oefening 5
    Oefeningen in Coronatijd (5)  Bronnen van waarde (2) Het is de periode van Advent, waarin we toeleven naar Kerst, vanuit… Lees meer »
  • Oefening 6
    Oefeningen in Coronatijd 6 De tijd heeft soms ook wat tijd nodig. We hopen allemaal dat de coronatijd snel voorbij… Lees meer »
  • Oefening 7
    Oefeningen in Coronatijd 7 Een kind is ons geboren Vandaag vieren we Kerst. Van oudsher zijn daar via verhalen en… Lees meer »
  • Oefening 8
    De eerste dagen van 2021. We verwachten veel van komend jaar of misschien weinig maar niemand weet hoe het zal… Lees meer »
  • Oefening 9
    Dingen waar het verlangen naar uitgaat Na het stilstaan bij hoe je wilt leven en het schrijven van je eigen… Lees meer »

Vertrouwelijke omgang

Zaterdag hadden bestuurs- en teamleden van het Jongerenklooster een droom-dag: over de toekomst. Voorzitter Hans Bügel opende met een mooie overweging. En omdat hij die toch had opgeschreven, is hij eenvoudig te delen. Bij deze. Hans zei:

“Wat ben je bedroefd, mijn ziel, en onrustig in mij. Vestig je hoop op God.“ Het zijn woorden van psalm 42 die ik associeer met het Jongerenklooster. Een eeuwenoude tekst van Korachieten die misschien wel iets universeels uitdrukken. De onrust die mensen waarschijnlijk allemaal in zich voelen, maar die vakkundig wordt weggedrukt door afleiding te zoeken in andere dingen. Wij leven in een tijd waarin het voortdurend zoeken naar afleiding is ingebakken in onze cultuur. Wij hoeven die onrust over God niet toe te laten; sterker nog wij zijn in staat om die onrust te negeren door onszelf een juk op te leggen van prestaties en er een pluk de dag mentaliteit op na te houden. Hard werken, veel presteren, verstrooiing zoeken op social media, in games of in genotmiddelen waardoor ons brein en gevoel even worden verdoofd.

Het is waarschijnlijk in meer of mindere mate voor ons herkenbaar. Een jachtig leven met veel verplichtingen; verplichtingen die anderen ons opleggen of wij onszelf opleggen. Daarmee bestaat het risico dat je jezelf verliest en er geen tijd en ruimte meer is om mens te zijn. Mens-zijn is toch iets van die vertrouwelijke omgang hebben met God; zoals God in het paradijs, in de koelte van de avond, wandelde, omgang had, met Adam en Eva. Dat is misschien wel het summum van verstilling en tot jezelf kunnen komen.

En voor veel jonge mensen van vandaag geldt dat ze zoekend zijn naar zichzelf, onder grote druk staan om aan alle verwachtingen te voldoen die anderen van hen hebben. Bovendien gaan ze vaak ook gebukt onder eigen verwachtingen. En juist voor hen kan het Jongerenklooster van betekenis zijn. Dat is gebleken in de afgelopen twee jaren. Jonge mensen een plek bieden om naar hun eigen innerlijk te luisteren, maar ook om die heilige onrust boven te laten komen; dat verlangen naar God.

Het is indrukwekkend wanneer we ons bedenken dat duizenden jaren geleden er mensen waren die nota bene diezelfde onrust voelden. Waar is God, wie is Hij en wie wil Hij voor mij zijn? Anno 2020 is dat niet veranderd. En dan te bedenken dat de mensen van toen nog minder zicht hadden op God. Zij kenden Jezus niet. Wij hebben God leren kennen door Jezus. In de statuten van het Jongerenklooster wordt verwezen naar de geloofsbelijdenis van Nicea als voorwaarde voor het bestaan van het Jongerenklooster. Over Jezus zegt deze belijdenis onder andere dat wij geloven ‘in één Heer Jezus Christus, de eniggeboren Zoon van God, geboren uit de Vader vóór alle eeuwen, God uit God, Licht uit Licht, waarachtig God uit waarachtig God;’

Dat is een uitdaging om jonge mensen de ruimte en de omgeving te bieden om die onrust aan te boren die in ieder mens zit; de zoektocht naar God. Als het Jongerenklooster een kleine bijdrage mag leveren aan die zoektocht dan is dat zeer de moeite waard. Al was het maar dat jongeren ontdekken dat het gezond is dat er diep van binnen altijd heimwee is naar God. Al was het maar een kleine bijdrage om jongeren iets te mogen laten ervaren van wat David schreef in psalm 25, ook alweer eeuwen geleden: ‘Maak mij, HEER, met uw wegen vertrouwd, leer mij uw paden te gaan.’ Dan komen jonge mensen tot hun recht en uiteindelijk tot rust waardoor zij hopelijk, samen met ons, kunnen zeggen en zingen: ‘Vestig je hoop op God, eens zal ik hem weer loven, mijn God die mij ziet en redt.’

Credo met geluid

In de vorige post beloofden we je een geluidsbestand van het credo. Maar noch componist Jan Willem van Holst, noch tekstdichter Catharinus zijn daarvoor voldoende bij stem. Hulp werd gevraagd aan en geboden door Joanne van der Lugt. En wel compleet: met de ingezongen melodie, de ingezongen tweede stem én de harmonisatie. Dank Joanne! Ondertussen zetten componist en dichter de laatste puntjes op de i (om precies te zijn achter de j), en hier is het eindresultaat dan.

Dit is de bladmuziek: Credo, bladmuziek def.

Dit is de eenstemmige versie:

Dit is de tweede stem:

En zo klinkt het samen:

Als je iets wilt lezen over het ontstaan van dit lied in het Jongerenklooster, dan vind je hier ons Pinkster-essay.

Mocht je het lied willen uitvoeren, bijvoorbeeld in een viering, laat het ons dan even weten. We zijn benieuwd hoe het lied landt en ervaren wordt. Mail: catharinus@jongerenklooster.nl.

Zingen!

Dit is het lied waar ons Pinkster-essay over ging. Het credo, geïnspireerd op de geloofsbelijdenis van Nicea en op de tekst waarin we de spirituele kern van het Jongerenklooster verwoorden. Tekst: Catharinus. Melodie: Jan Willem van Holst. Zingen maar! We zijn eigenlijk wel benieuwd naar reacties/opnames. Mailen kan naar catharinus@jongerenklooster.nl.

Dit is het lied waar ons Pinkster-essay over ging. Het credo, geïnspireerd op de geloofsbelijdenis van Nicea en op de spirituele kern van het Jongerenklooster. Tekst: Catharinus. Melodie: Jan Willem van Holst. Zingen maar! We zijn eigenlijk wel benieuwd naar reacties/opnames. Mailen kan naar catharinus@jongerenklooster.nl.

Pinksteren 2020: Ik geloof… Maar wat eigenlijk?

‘Kun jij niet een nieuw credo schrijven?’, vragen een paar bewoners van het Jongerenklooster. Ze bedoelen een geloofsbelijdenislied. Ik snap de vraag en schrik ervan.
De liturgie van het middaggebed dat we net samen hebben gebeden, bevat altijd een credo, een geloofsbelijdenis. Een goede gewoonte: midden op de dag al je bezigheden stilzetten, en uitspreken waaróm je de doet wat je doet. Maar zelfs de oudste en kortste tekst, de Apostolische Geloofsbelijdenis, is met haar twaalf artikelen nog altijd best lang, zeker voor een getijdengebed van hooguit een half uur. Gezongen – we zingen graag – al helemaal. Tenzij je kiest voor het lied ‘klein credo’ van Joke Ribbers (Wij geloven een voor een), drie kleine coupletjes op een melodie van Bernard Smilde.
Dat laatste werd het dus, steeds vaker. En zoals de meeste liederen, blijkt het niet bestand tegen dagelijks gebruik. Vandaar de vraag: ‘Kun jij niet een nieuw credo schrijven?’

Maar dat is niet zomaar wat. Geloofsbelijdenissen zijn driedimensionale teksten. Ze hebben een dynamiek naar binnen, naar buiten en in de tijd. Naar binnen, omdat ze de kerk of de individuele belijder dwingen tot de kern te komen: wat geloof je nou eigenlijk? Naar buiten, omdat de kerk met een geloofsbelijdenis aan mensen van buiten laat zien waar haar hart klopt. En in de tijd. Een kerk bouw je niet met blokken geloofsgraniet. Een kerk bouw je met levende mensen, leerlingen die op zoek zijn naar, en onderweg zijn met, een Levende God.
In elke tijd springen andere geloofskernen naar voren, en soms moet de leerling-kerk ook vaststellen dat ze het geloof in het verleden op onderdelen niet helemaal goed op papier heeft gezet. Ook andersom trouwens: het is altijd de kerk van alle tijden en van alle plaatsen die belijdt. In haar belijden houden generaties van leerling-gelovigen elkaar bij de les.
Dat je soms met gemengde gevoelens terugkijkt op eerder belijden, geeft niks. Wie een credo schrijft, probeert een mysterie in te pakken. Een hachelijke onderneming, uit de aard der zaak. Zoiets als proberen wind te temmen, of liefde weer te geven in een getal met tienden achter de komma.
Dat laatste, gek genoeg, geeft hoop. A fools hope, nee: dichtershoop. Want als alle taalregisters falen, is er nog één over: poëzie. Een credo is de tekst bij uitstek waar de dichters de geloofsleer, de dogmatiek moeten terugveroveren op de theologen. Dus pak ik mijn klooster-opschrijfboek, leg ter inspiratie mijn kerkboek open bij de geloofsbelijdenis van Nicea (de meest dichterlijke van allemaal), pak mijn pen, en schrijf de eerste, meest voor de hand liggende zin.

En daar gaat het al mis. Ik schrijf: Ik geloof in God, en denk: nee. Dit gaat mis in alle drie dimensies tegelijk. Niet dat ik niet in God geloof (eerste dimensie), maar als belijdenis is het te mager. Ik hoor de vraag van niet-gelovigen (tweede dimensie): geloof jij in God? Ze bedoelen gewoonlijk: geloof je dat God bestaat? Als ik dus uitspreek ‘Ik geloof in God’, zeg ik voor hun oren niet veel meer dan dat ik geloof dat hij bestaat. En ik hoor de broer van de Heer zeggen: ‘Dat geloven de duivels ook, en ze sidderen.’ Hij bedoelt: nu nog in beweging komen, leven, zoals Hij leeft. Geloven dat God bestaat is te statisch (derde dimensie).
Ik zet een kruisje door het woord ‘in’. Dat dus niet. Maar wat dan? Na een hele tijd tobben voel ik me ineens precies zoals wanneer ik weer eens wanhopig naar de bril zoek, die op mijn neus staat. Het stáát er al. Ik geloof God.
Die formulering verandert alles. Want als ik van iemand zeg dat ik hem of haar geloof, belijd ik dat zij iets gezegd en/of gedaan heeft dat geloofwaardig is, dat mij overtuigt. Als ik zeg dat ik God geloof, zeg ik ineens niet meer alleen dat God bestaat, maar dat ik hem ervaar als iemand die handelt en spreekt, op een manier die voor mij overtuigend en geloofwaardig is.
Bijna op hetzelfde moment bedenk ik dat dit ook haaks staat op het Kuitert-cliché dat ‘elk spreken over boven beneden begint’. Wat is dat zinnetje eind vorige eeuw braaf door talloze gelovigen nagebazeld, onder dwang van een bepaalde wetenschapsopvatting, uit pure verlegenheid met de onbewijsbaarheid van God! Terwijl het alleen al argumentatief onzin is. Best geinig, ik geloof God als een onbekommerd antwoord op de vrijzinnigheid van de twintigste eeuw, die zo kon koketteren met haar eigen godsverlegenheid.
Maar daarmee zijn we er nog niet. Want christenen geloven niet elke god, niet om het even welke god. We geloven God zoals hij zich in de eerste plaats in zijn Zoon heeft laten kennen. En vervolgens ook in al zijn andere mensenkinderen. Daarvan is de weerslag te vinden is in zijn boek. We geloven de God van wie we op onze beste momenten de Geestkracht voelen in onszelf.
In de spiritualiteit van het Jongerenklooster krijgt de geloofsbelijdenis van Nicea (in de kern uit 325 na Christus) een ereplaats. De belijdenis van God als schepper heeft in het Jongerenklooster een bijzondere dynamiek. De ‘lofzegging’ waar onze kloosterregel-in-wording mee opent, bevat onder meer deze zinnen: ‘De belijdenis van God als Schepper is een tegenwoordige tijd. Hij is niet de God die ooit eens ergens iets geschapen heeft. Creëren is wat hij doet, het is zijn aard. Scheppen is zijn wezenskenmerk. Hij is de God die telkens weer nieuwe beginnen (mogelijk) maakt.’
Maar daaraan vooraf gaat in de belijdenissen altijd Gods vaderschap – Ik geloof in God de Vader… – en niet voor niks. Omdat God Vader wil zijn, ontspruiten de beginnen die hij scheppend maakt altijd aan zijn liefde.

Ik geloof de God die Vader is.
Schepper van elke keer weer een nieuw begin
in de wereld en in mij.

Die laatste zin floepte er zomaar uit. Maar hij voegt wel degelijk iets toe. In deze tijd, waarin we geneigd zijn ‘achter de voordeur’ te geloven, plaatst deze zin de Vader weer in het hart van zijn schepping. In een tijd waarin de hele wereld om jou persoonlijk schijnt te moeten draaien, draait deze formulering de volgorde om: de wéreld – en jij. Het is ook een activerende zin. Omdat ik de nieuwe beginnen ken die Vader God in mij gemaakt heeft, gooi ik de voordeur open en ga ik kijken of ik mee kan werken aan de nieuwe beginnen die hij in de wereld maken wil.

Dan Christus. Licht uit Licht, zingt Nicea. Dat móet erin!
In de Lofzang van het Jongerenklooster wordt hij beleden als hét nieuwe begin dat God maakt. ‘Hij ging, in een wereld die draaide om status, macht en winst, de weg van god. Hij genas mensen, naar lichaam en ziel, hij diende ons, waste onze voeten. Hij verdroeg onze traagheid, onze onwil, onze zelfzucht, ons gebrek aan vertrouwen en aan moed, onze uitsluitingsmechanismen en onze afrekencultuur. En ging er niet in mee. Hij durfde ánders te zijn, Mens van God.’
Jezus was Mens van God, op straffe van de afgrond, gaat de Lofzegging verder. In Jezus werd God tot op het bot deelgenoot van onze rottigheid, liet hij zien dat ons duister hem niet te zwart is, onze afgrond hem niet te diep. Maar: ‘Drie dagen nadat hem dat de kop kostte, ervoeren de ooggetuigen stamelend de scheppingskracht van God op zijn onwaarschijnlijkst. Ze beleden hakkelend wat ze meemaakten bij een lege tombe: een herschepping met macht over de dood, een opstaan dat zelfs de grens van het graf tart.’
Belijden is getuigen. En juist daar zit een probleem. Want wat getuig ik? Dat God bestaat? Dat kan ik niet bewijzen. Dat getuigenis houdt voor geen rechter stand. Maar dat ik hem geloof als ik zijn spreken hoor, daar kan ik voor staan.
Wat getuig ik, vandaag, op Pinksterzondag 2020? Dat Jezus opgestaan is uit de dood? Dat kan ik niet bewijzen. Dat getuigenis houdt voor geen rechter stand. Maar als ik het goed begrepen heb, is dat ook niet de kern van het getuigenis van de discipelen. Ze wisten zelf ook niet precies wat ze meemaakten op de Paasmorgen. Al snel sloop zelfs de twijfel er weer in. En ze claimden al helemaal niet dat ze begrépen hadden wat ze gezien hadden. De harde kern van hun getuigenis was dit: dat de manier waarop Jezus zijn leven leidde, gaf en terugclaimde op de dood, van beslissende betekenis was voor hun eigen leven. Het gaf hen de moed zélf op te staan uit de dood van hun bestaan, keuzes te maken, een nieuw leven. Een gered, geheiligd leven. Dát gingen ze rondbazuinen, geestdriftig, en met een Geestkracht die nog steeds verbazing en bewondering wekt. Ze durfden ánders te leven, de wereld te veranderen, omdat ze wisten dat wat voor hen gold, ook voor andere mensen waar kon worden. Het verhaal van de Levende kan élk mensenleven beslissend veranderen. Op een manier waarop niets of niemand anders dat kan.
Dát is mijn geloofwaardige getuigenis. Het verhaal van de Levende heeft mijn leven beslissend veranderd, op een manier waarop niets of niemand anders dat kan. Omdat geen god mij in mijn duister zó nabij durfde zijn.

Ik geloof de Zoon die Redder is.
Licht uit Licht, die zelfs het diepste duister kent
in de wereld en in mij.

Die toevallige laatste regel van het eerste couplet is al even terloops een refreinzin geworden. Ik laat hem staan. Hij doet het goed.
Over de Heilige Geest heeft Nicea ook een regel die per se in het lied moest. Daar kon het mooi op eindigen: ‘Die Heer is en het leven geeft / aan de wereld en aan mij.’ Maar het ging anders. Want de kern van wat de Geest doet is je steeds weer bepalen bij je vrijheid in Christus (Gal.5:24-25, 2Kor.3:3-18), en een gave van de Geest is (1Kor.12) genezing. Met bevrijding ben je dus terug bij Christus, met genezing (herschepping!) bij de Schepper-Vader. ‘Die van de Vader en de Zoon uitgaat ‘, zingt Nicea in de enige tekstwijziging die ze ooit heeft ondergaan. In 589 besloot het derde concilie van Toledo het woordje filioque toe te voegen, en de Zoon. Ik vond het mooi om dat recht te doen in deze tekst.
De Geest, belijd ik, is degene die je aanmoedigt om jezelf en anderen de fouten te vergeven ‘om Jezus wil’, en die je aanmoedigt om weer onbekommerd iets van de goede God te laten zien aan de mensen om je heen.

Ik geloof de Geest die levend maakt:
Kracht van God, die vrijheid en genezing brengt
in de wereld en in mij.

Bij het herlezen van de drie coupletten, valt iets op dat ik nog niet eerder gezien had: de geloofsbelijdenis is nu een drievoudig de profundis. Natuurlijk is een geloofsbelijdenis een lofzegging. Je belijdt natuurlijk de grootheid van God. Maar ook de noodzaak van steeds weer een nieuw begin, de diepte van het donker en de noodzaak tot bevrijding en genezing moeten erkend worden. In de wereld en in jezelf. Anders belijd je een geloof dat de afgrond verzwijgt.
Er is nog één probleem. Licht uit Licht, Kracht van God – ik voel aankomen dat de componist van dit lied in de problemen gaat komen met het ‘Schepper van’ uit de eerste regel. Een betere formulering komt er echter niet, dus stuur ik de tekst maar op. Twee weken later speelt Jan Willem van Holst zijn melodie voor, vlak voor alweer een middaggebed in de kloosterkerk. En ineens weet ik het: Scheppingskracht. Ik had dat woord al eerder overwogen, maar te vroeg. Ik gooide het overboord omdat ik het te onpersoonlijk vond, te dicht aankruipend tegen het modieuze ietsisme waarin mensen wel geloven in ‘iets als een energie ofzo…’ Maar nadat de openingszin God heeft geintroduceerd als degene die geloofwaardig spreekt en handelt, durf ik het wel aan. En zo staat daar, aan het eind van een heel proces vol angst en beven, wikken en wegen, toch ineens een credo, een lied ook nog. Met een melodie die klinkt alsof hij er altijd al was, en toch nooit is gaan vervelen. En neem ik het graag op de lippen:

Ik geloof de God die Vader is.
Scheppingskracht. Hij maakt steeds weer een nieuw begin
in de wereld en in mij.

Ik geloof de Zoon die Redder is.
Licht uit Licht. Die zelfs het diepste donker kent
in de wereld en in mij.

Ik geloof de Geest die levend maakt.
Kracht van God. Die vrijheid en genezing brengt
in de wereld en in mij.

PS. Nieuwsgierig naar de melodie? De bladmuziek en de ingezongen eerste en tweede stem vind je hier.

Mooi filmpje met Mirjam

Kijk nou! Jongerenkloosterling-van-het-eerste-uur Mirjam legt uit wat ze op het Jongerenklooster zoekt. En vindt.

Getriggerd? Kom langs! Bijvoorbeeld op de open ochtend op zaterdag 29 februari! 10.00 u., Vulikerweg 6, Diepenveen. Aanmelden met een mailtje naar welkom@jongerenklooster.nl.

OPEN HUIS JONGERENKLOOSTER

Er zijn open ochtenden om eerst eens kennis te maken, te proeven en te ruiken aan de plek. De data van de open ochtenden in 2020 zijn de volgende zaterdagen: 25 januari; 29 februari; 18 april; 23 mei en 6 juni. Het programma is dan als volgt:

10.00 Welkom, koffie/thee, kennismaken, rondleiding, vragen
12.00 Middaggebed in de Kloosterkerk
12.30 Lunch
13.30 Einde en vertrek

Graag via dit mail adres welkom@jongerenklooster.nl aanmelden of je naar een open ochtend komt

Kloosterfestival

Welkom op het winter kloosterfestival! 27-29 december 2019

Overweldigende media-aandacht

De lancering van de website en de persconferentie van het Jongerenklooster hebben tot enorme aandacht geleid in de media. Een prachtig filmpje met Debora Dijkstra en Rien van den Berg, in en om het Klooster Nieuw Sion van ‘NOS op 3’ is gepubliceerd op 7 april 2018.

Debora en Rien waren ook te gast in het Radio 1 programma ‘Met Het Oog Op Morgen’ op vrijdagavond 6 april. Op deze pagina kun je doorklikken naar het radioprogramma. Het interview start na 42 minuten en 12 seconden.

https://www.nporadio1.nl/nos-met-het-oog-op-morgen/onderwerpen/451105-gestresste-generatie-twintigers-kunnen-terecht-in-het-klooster

Het interview met Rien op Groot Nieuw Radio op 5 april kun je hier terugluisteren:

http://media.streampartner.nl/?usertoken=onda461d2f9e8028ec&itemtoken=20745e23593c00fa&comments=disable&image=http://www.grootnieuwsradio.nl/l/library/download/43906/gnr_960x328_denieuwemorgen.jpg&start=8220&controls=true

Dag6 onderzoekt het jongerenklooster

Een team van mediaplatform Dag6 bezocht laatst het Jongerenklooster op Nieuw Sion en bekeek het voor zichzelf. Bekijk  hun bevindingen. Wat denk je er zelf van?